juli 10, 2013

thoughts on having another baby

het is bijna zover. of zo lijkt het toch. nog 6 weken. nog minder dan 50 dagen. de laatste week lig ik toch wel wat wakker van bepaalde zaken. op één of andere manier maak ik me heel veel zorgen om jules. mijn hart breekt (en ik kan zo spontaan beginnen huilen) als ik nog maar denk dat hij zich slecht zou voelen bij de hele situatie. het nuchtere deel van mijn brein weet dat dat wel zal meevallen en hij is niet de eerste jongen die grote broer wordt, maar dat andere deel.. o oh.. dat zorgt ervoor dat ik moeilijk slaap kan vatten. wat als ik in het ziekenhuis lig als hij zijn eerste dag naar school moet gaan? wat als ik weeën krijg terwijl ik alleen ben met hem? wat als hij opeens geen pipi op het potje meer wil doen als de baby er is? wat als.. wat als.. ? kon ik maar aan een knopje draaien waardoor ik niet meer zou piekeren, want eigenlijk is dat nergens voor nodig -of dat wordt mij toch herhaaldelijk verteld en verzekerd. 

de suikerbonen zijn besteld. de zakjes liggen klaar. nog twee weken en ik begin met vullen. je weet nooit dat dat kleine brokje energie beslist om vroeger te komen. 
de nestdrang is dan ook nog steeds aanwezig. ik probeer bij te blijven met was en plas -strijk heb ik al opgegeven- zodat die twee mannen toch wat propere kleren hebben als ik in het ziekenhuis lig. zou ik nog outfitjes klaarleggen voor jules ook of gaat dit dan weer te ver? u ziet, tijd voor rust in mijn hoofd is er niet. 

jules ligt nu te slapen. ik ga dat ook doen -of toch een poging wagen. 
slaapwel. 

ps: volgende week is het give away tijd!  
stay tuned!




10 opmerkingen:

  1. Oei ja die overpeinzingen ken ik maar al te goed en gelukkig kwam het bij ons ook allemaal goed toen broertje er bij kwam en toen zusje er bij kwam. Succes met de laatste loodjes en geniet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh Isabel, ik weet wat je voelt, ik had dat ook vorig jaar toen ik zwanger was van Frauke, ik dacht dat ik haar nooit zo graag ging kunnen zien dan dat ik Kobe zag, maar weet je? Het is allemaal heel erg goedgekomen! Dikke fun met twee kindjes in huis! Geniet nog van die zes weken #detijdgaatveeltesnelvoorbij

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar en heel erg normaal. Ik voel mij zelf elke keer weer enorm schuldig en dat is al vanaf de tweede wanneer ik weer zwanger ben. Ocharme die andere kinderen denk ik dan. Zelfs nu en ik ben niet eens zwanger. Onze jongste is tien maanden en alleen al dat ik aan misschien nog ééntje denk doet me 'wenen'. Wat ben ik toch voor mens? Zijn ze dan niet genoeg? Dan zeg ik tegen mezelf: 'Neen, neen.' Maar weet je. Mijn oudste is zestien ondertussen en het komt inderdaad allemaal goed. Je ziet ze allemaal graag ! De aandacht is wel ietske minder , maar dat is niet altijd slecht. Die eersteling is speciaal want hij is de eerste en zo is ieder kind speciaal met hoe hij of zij is. Altijd anders, maar voor een moeder. Dat hart is zooooo groot.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk dat alle moeders van meerdere kindjes dit herkennen. Ook ik heb die vrees gevoeld en inderdaad, het is even aanpassen die eerste weken en er zijn wat traantjes gevloeid. Onze zoon leek mij plots ook zo gigantisch groot! Ik was ervan overtuigd dat op die enkele dagen ziekenhuis hij plots keihard gegroeid was (die grote handen, dat hoofd! :-)). Na 3 maanden gaat het echt wel goed en lijkt het alsof ons gezin nooit anders dan uit 4 heeft bestaan. Dit kon ik me enkele maanden geleden echt niet voorstellen, maar toch dus...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Herkenbaar maar ophouden met piekeren!!!!!
    Nadien zal je zeggen " Waarom heb ik daar wakker van gelegen, alles went, alles kabbelt voort en zelfs moeilijk gaat ook!"

    Vertrouw me maar...een 2e is zoveel makkelijker dan een eerste...jij gaat dat goed doen. En weet je...het moet niet perfect gaan ook niet.
    Geniet nog van je buikje, van de zomer, van wat tijd voor jezelf, girl...

    Katrien x

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik denk dat dit gevoel voor ieder van ons heel herkenbaar is. Maar probeer ook maar te genieten...
    Succes met de laatste loodjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bedenk ook dat je je zoon een prachtkado geeft, een maatje! Wat een rijkdom om een broertje of zusje te hebben om mee te spelen, op te groeien, te helpen en dingen te leren. En inderdaad zal het allemaal nog meer vanzelf gaan dan bij de eerste. Geniet ervan, het zo bijzonder. Succes met de laatste loodjes!
    Grts Lonneke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Alsof ik dit zelf geschreven heb...haha! Nu moeder van een zoon van 7,5 en een dochter van 1 - en sjonge, ik kan er nog dagelijks over in zitten dat ik dan weer de één en dan weer de ander te weinig aandacht kan geven. Vooral zoon schiet er bij in tegenwoordig omdat dochter (heel anders dan zoon destijds!) zo'n ontzettend pittig dametje is dat continu overal op/onder/aan/in zit;)

    Maar: wat hebben die twee een enorme lol samen! 100x meer dan ik had kunnen voorzien. Elke dag schaterbuien in huis en inderdaad, wat leren ze veel van elkaar. En als dochtertje dan zoons hoofd beetpakt met twee handjes, haar wang tegen de zijne, en dan brabbelt 'aaahh...lief!' - dat is toch geweldig!

    En nog steeds, als ik zoon naar bed breng, verzucht ik weleens hardop dat ik hem mis, op de één of andere manier. We waren zo'n twee-éénheid, altijd. En hij heeft dat gevoel ook. Maar beiden zeggen we dan dat we het kleine meisje niet hadden willen missen en dat we toch maar mooi 6,5 jaar samen de tijd hebben gehad.

    Zoooo, wat een lang verhaal. Maar geniet maar met volle teugen van al het nieuwe, enne...tranen en beren op de weg zien: het hoort er allemaal bij en bewijst maar weer eens dat je een topmoeder bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. ik ken het maar komt wel goed, in begin wel even doorspartelen maar ook dat gaat voorbij - zoals over jaloezie: iedereen maar vragen of Mauro niet jaloers is maar nu reageert Ulli eerder jaloers dan hij.... en door het zwangerschapverlof heb je ook meer tijd met hem!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh denk dat dat piekeren normaal is, hoort ook bij de nestdrang! Veel geluk nog de laatste weekjes! Kan hij niet gewoon wat later naar school, stel dat je net dan in het ziekenhuis ligt?

    BeantwoordenVerwijderen

thanks for sharing your thoughts <3